خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٦٢

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

از صبح نيست گرد افق روشنى عيان * بهر تو كرده خنگ فلك بخت در جدار

خنگ تو جادوىست كه از لعب‌هاى پا * در هر قدم رود سوى بابِل هزار بار

بر چشم عاشق ار بدوانى ز چابكى * گرم و سبك نپيچد چون اشك بر كنار

دارد مسيح اسبى ، اسبى همه عدم * اسبى چگونه ، اسب حياتىست مستعار

لاغر تنى ضعيف بدانسان كه گرد روح * بر استخوانش عاريه بنشسته چون غبار

از بس به راه كاهل بودم چو آرزو * دل بىقرار گردد ازو با همه قرار

از لاغرى چو سايهء او بر زمين فتد * راكب برو نمايد چون مرد نيزه‌دار

از تيرگى شبىست برو غرّه چون سراب * پنهان ميان ظلمت او نور آفتاب

تيره‌شبىست عقل به دو مانده در تلاش * دندان چو كهكشان همه رازش نموده فاش

گر خود پلنگ گردد و در چهره درجهد * نارد « 1 » به زخم ناخن بر روى كس خراش

زان‌سان رود به راه پشيمان كه بنگرى * بررسته هم سرى به پشيمانى از قفاش

در راه عمر مانده به دنبال ، همچو دى * در دشت جان چريده به اميد ، همچو كاش

فرسوده همچو نعل نگردد ز رفتنش * گر نقد عمر خويش ببندد كسى به پاش

گويى قناعت از من دارد كه مىكند * در ده شبِ تمام كند نيم جو معاش

با اين همه قناعت ، عالم خورد چو كاه * گر يك نفس جهان بگذارى به مدعاش

نزديك شد كه روح پليدش سفر كند * وز چارچوب خشكش رو در سقر كند

چون پاى سست من ز وفايش كند خروش * بهر حيات خود دو گواه آرد از دو گوش

بر چهره‌اش دويده اجل چون دل تُنُك * در سينه‌اش خزيده نفس چون دَم خموش

همچون پلاسِ بختم تاريكتر شود * ور خود كنى به چشمه خورشيد شست‌وشوش « 2 »

( 1 ) . اصل : نازد . ( 2 ) . اصل : شست‌وشوى .