خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٥٧

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

گر فلك بهرم آورد صد درد * گو بيا تا خود انتخاب كنم

قدسيانش ز نيمه ره گيرند * هر دعايى كه مستجاب كنم

چون ز بيداريم درى نگشود * بعد ازين همچو بخت ، خواب كنم

گاه بحر آورم برون ز سراب * گاه صد بحر را سراب كنم

در ورق از مداد و نور سخن * كار بر سُنّت سحاب كنم

خامهء من ستاره مىكارد * ابر من آفتاب مىبارد

كوكب من قضاى پرخطر است * سينهء من جهان مختصر است

بس كه يكروى و يكدلم با خلق * هر چم اندر قفاست در نظر است

هست روزم « 1 » چنان سيه كه در او * صبح صادق علامت سحر است

همچو مريم عروس خاطر من * گرچه بكر است حامل از پسر است

ليك تا طفل من به شير رسد * شير من خون و خون من هدر است

گرچه خاك رهم مجرّه صفت * دست من با سپهر در كمر است

اين عجب بين كه نخل خاطر من * مىخورد زهر و شكّرش ثمر است

من كه صد بحر در جگر دارم * خود ز طوفان خود حذر دارم

سحرم ناله بر زمان بشكست * در تن صبح استخوان بشكست

در كنار فلك نشست غمم * محور چرخ از ميان بشكست

شيشه‌اى كآن طلسم دوزخ بود * عشقم اندر ميان جان بشكست

كو كنارى كه بخت من ز آن خفت * خواب بر چشم پاسبان بشكست

ديد گيتى بهار سينهء من * رنگ بر رويش از خزان بشكست

گريه‌ام آب روى كوثر برد * خنده‌ام نرخ ارغوان بشكست

مهر آن آفتاب چهره‌گشاى * كرد فارغ مرا ز خلق خداى

( 1 ) . اصل : رويم .