خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٥٦

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

چشمهء مهر خشك شد تا چند * از قلم دُرِّ ناب بگشاييم

نقطه ، شكلِ « 1 » حباب گيرد اگر * دفتر خود در آب بگشاييم

كهكشان را به زور چرخ بلند * از فلك چون طناب بگشاييم

يد بيضا كنيم شانه ز مهر * طرّه شب ز تاب بگشاييم

نيم مستان كه جام راز دهند * گر دهد صبح جام باز دهند

كيستم من درين سراچهء تنگ * يونسى مانده در دهان نهنگ

سرديى دارمى كه گر سوى چرخ * سردى و خشكىاش كند آهنگ

خور شود در دماغ مشرق ، آب * مه شود در زهار مغرب ، سنگ

برترم ز آسمان به مرتبه ز آنك * خشم بر من گرفته همچو پلنگ

دلم اندر ميان قالب خشك * همچو پيكان خليده در دل سنگ

اشكم اندر كنار ديدهء تر * همچو طفلان نشسته بر سر چنگ

بخت من گو سياه باش كه هست * بر رخ دهر طرّهء شبرنگ

در كَف است اختيار بخت بدم * گر بدم ، گر نكو ، از آن خودم

نفسم شعله در مدام انداخت * سخنم شهد در كلام انداخت

نطفهء مهر و ماه بر بستر * صلب كلكم در احتلام انداخت

دم سردم دميد باد خنك * مهرهء مار در زكام انداخت

خام مغز است آدمى گويى * آدم از صلب ، نطفه خام انداخت

صبح صادق دميد يا ساقى * نورِ « 2 » مى در سپهر جام انداخت

قدح ار باده صبح مىيابد * در افق صبح من نمىتابد

هر سحر نيّت ثواب كنم * روى دل را به خون خضاب كنم

( 1 ) . اصل : حساب . ( 2 ) . اصل : خور . تصحيح قياسى .