خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٥٥
[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه
آن گرفتاران كه نم در جان ندارند از فراق * ز اشك خونين دامن خورشيد و مه تر كرده‌اند
كوه را با عزم او بر دوش صرصر بسته‌اند * موم را با حفظ او پنهان در آذر كرده‌اند
[ تركيب‌بند ]
بر نَفَس گوهر صفا بنديم * بر جگر دوزخ وفا بنديم
تا ملايك به سينه درنكشند * رشتهء آه بر دعا بنديم
خويشتن را شهيد دوست كنيم * تهمت مرگ بر بقا بنديم
گر نهد در حريم وصل تو پاى * دست انديشه بر قفا بنديم
بهر خار غمت ز پردهء چشم * دامى اندر ره صبا بنديم
بوسه‌اى بهر قتل ما بفرست * تا به دو نرخ خونبها بنديم
تيره‌بختيم ليك سايهء خويش * به سر سايهء هما بنديم
ما قضاييم « 1 » ز آنكه پرخطريم * ما جهانيم ز آنكه مختصريم
ما تذروان عرش پروازيم * در نظر كبك و در هنر بازيم
سينهء تنگ عشق را درديم * گوشهء چشم حسن را نازيم
شير اين چار دايه خشك كنيم * صلب اين نُه پدر بپردازيم
با جهان وسيع در حشمت * گرچه همسر نه‌ايم ، همرازيم
بر سپهر بلند در دولت * گرچه غالب نه‌ايم ، انبازيم
در تن خاك مركز مهريم * در دل غيب نكته‌پردازيم
هيچ جز گَرد غم به بر نكنيم * اطلس چرخ ، آستر نكنيم
گر ز خاطر نقاب بگشاييم * از نظر جوى آب بگشاييم
( 1 ) . اصل : قضانيم .