خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٥٣

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

گرچه من ديده به صد حيله ازو مىپوشم * همچو خورشيد درون مىجهد از روزن جان

ديده‌ام در سرمستى ز جگر سوختگان * آب چشمى كه چو خاشاك بسوزد عصيان

فيضى از صبح ازل خواهم تا برچينم * همچو باد سحرى دامن همّت ز جهان

رقمى چند برون آورم از گوشهء كلك * كه چو اجزاى بدن روح كند در زندان

بر ورق گوهر الفاظ سمينم در سير * گوسفندان كليم است و قلم ، چوبِ شبان

هر يكى صبحى و گر صبح منوّر گشتى * مىنمودى برِ آن شعشعه مانند دخان

هر يكى عيدى وگر دهر مجسّم بودى * خويش را عيد براى همه كردى قربان

مادر گيتى از شير مرادم ببريد * اينك از شام سياهيش نگر بر پستان

* * *

گو چشم خويش باز كن از خواب دى جهان * كآمد بهار و داده به هر مژده ، فيض جان

فيض هوا به روح رسد آنچنان‌كه تن * بهر غذا دگر نكشد منّت دهان

بر پيك تير طعنهء كندى زند نسيم * بوى بهار بس كه برد قوّت كمان

هم استخوان و هم جسد از فيض اين هوا * شد گلبنى كه غنچه دهد شاخ و ساق آن

وقت تموز گشت زمين سبز و خرّم است * نامد مگر دلش كه بر آن بگذرد زمان

اين است آن فضا كه بود رشك باغ خلد * اين است آن زمين كه بود داغ آسمان

افعى درين فضا نشود غير مهره بخش * دشمن درين زمين نشود غير مهربان