خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٥١

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

آه مرا گر رسد چشم بد از روزگار * شعله شود در لباس غنچه بدرّد قباه

شادى من تلخ عيش ، خندهء من ترش روى * راحت من جانگزاى ، عشرت من عمر كاه

بستم ازو ديده ليك سركش خودراى من * مىكند از روزن شوقم در جان نگاه

فتنه‌گر از چشم اوست عيش رسد ز آن فتور * باده‌گر از دست اوست نور دمد ز آن گناه

مانده چو طوفان تيغ سيلم در چشم اشك * بسته چو پيكان تير ، خونم در نوك آه

گر منم از درد هجر مىنكشم انتقام * ور منم از خواب عشق ، مىنكنم انتباه

* * *

اگرنه خون شده در سينه آه بىاثرم * به جاى آب چرا خون رود ز چشم ترم

چو صبح اگرچه مرا آفتاب در سينه‌ست * چه سود كز نفس سرد همدم سحرم

ز راه دل به درون ديده‌ام فشاند آب * و گرنه خشك شود خون تازه بر جگرم

ز يمن عشق لبم خشك و ديده‌ام تر ماند * كنون به دولت دل ، پادشاه خشك و ترم

به فكر چشمى ، نرگس برآيد از جسدم * به ياد زلفى ، ريحان برويد از جگرم

چو موم از آتش در پيكرم گدازد روح * اگر تو آيى ، چون آرزوى دل ، ببرم

ز غم دلم شده از برگ لاله نازكتر * عجب مدان كه بسوزد نسيم در سحرم

مرا نقاهتِ بيمارى محبّت ساخت * چنان ضعيف ، كه خود هم به خويش ره نبرم

اگر ز ديده حكايت كنم شود طوفان * وگر نفس بكشم شعله سرزند ز سرم

مگر ز دريا پيدا رهىست تا چشمم * مگر ز دوزخ پنهان درىست بر جگرم

گهى فسرده شود خون گرم در بدنم * گهى گدازد آب فسرده در نظرم

لبم به خون جگر گرچه گشته چون طوطى * چه سود ازين‌كه چو طاووس نقشبند پرم

اگرچه پاى اميدم ز كفش عريان است * ولى به تاج معانى مزيّن است سرم

برهنه پايى من عيبم آشكارا ساخت * بپاى خويش چو طاووس از آن ، همى نگرم

چو آسمان نشود راست پشت امّيدم * وگر كنند مرصّع چو كهكشان ، كمرم

مدام كوكب من در غروب بدبختى است * چو آفتاب به مغرب هميشه در سفرم

به اين سياه گليمى ز طبع روشن خويش * خميرمايهء صد آفتاب و صد قمرم