خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٤٦

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

عِذار نازكش ز آن سرخ شد مانند برگ گل * كه نارد تابِ بارِ سايهء زلف پريشانش

دل من باغبان نخل بالاى تو شد امّا * در آتش ريشه قايم كرده گلبن در گلستانش

به آب و رنگ اين گل باغبان بسيار مىنازد * مگر پرورده از عزّت به خاك درگه خانش

كدامين درگه آن درگاه كز روى شرف دارد * نشان كهكشان بر دوش ؛ چرخ از چوب دربانش

چه خان ، آن خان عالىشان كه در صلب خرد بندد * چو گوهر در صدف صد نطفهء انديشه در شانش

ز نام نامى او پنجهء ملّت قوى شد ز آن * قضا چون اسم اعظم بسته بر بازوى ايمانش

فلك در عرصهء بازار اقبالش بدان ارزد * كه همچون گوى اندازند در ميدان طفلانش

ز راه كعبهء وصلش چه مىپرسى نشان اى دل * كزو با دامن خورشيد مىبندد مغيلانش

زمين راه وصلش بس كه گرم از برق آهم شد * به زانو بگذرد انديشه چون طفل از بيابانش

بناى قدر او جايى بود كآويخته هر سو * فلك چون كارگاه عنكبوت از طاق ايوانش

بماند بر سر غربال او صد خرمن نصرت * اگر بيزد فلك در روز هيجا گَردِ ميدانش

نهال تير او شاخ گل مرگ است بر دشمن * اجل چون غنچه بيرون كرده سر از خار پيكانش

كميت روح خصمش آنچنان سوى عدم پويد * كه پندارى پر خود بسته عزرائيل بر رانش