خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٤٢

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

چون من از گفتگوى بندم لب * نطق بندد در دكان سخن

* * *

گشته اشكم سرخ و رويم زرد و اينم زيور است * ميشوم عاشق بلى بازم بلائى در سر است

بازم اين اشك دمادم دانه‌هاى آتش است * بازم اين مژگان پرنم ، خوشه‌هاى آذر است

از خيال دوست مىيابم دگر صد ذوق وصل * جان ندارد آن خيال ، امّا چو جانم در بر است

اى كه از من مىخرى دل را به نرخ خاك راه * در ترازو سنگ ديگر نه ، كه جان هم بر سر است

كى روم سوى چمن تا لاله بينم بىرخش * بىرخش بر جان من هر لاله داغ ديگر است

در نهادم جوش دارد خون ، گَرَم خشك است لب * وز مسامم مىچكد آتش اگر ، چشمم تر است

صبح اگر در بسترم خورشيد يا بى دور نيست * كز خيالش آفتابى هر شبم در بستر است

سينهء بختم چو پهلوى افق چاك است ليك * دامن طبعم چو دامان فلك پرگوهر است

آب اگر از دست طبع من ستانى آتش است * ور دهى آتش به دست بخت من خاكستر است

گشته از سنگ ستم اعضاى بخت من كبود * گر گل خورشيد رويد از گِلم ، نيلوفر است

روز و شب بيند همين روز سيه‌بختى به خواب * بخت بدْروزم اگر با مهر در يك بستر است