خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٤١

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

خاطر روشنم ز هالهء فكر * روز و شب گِردِ مَه زند خرمن

اى مسيحى در فسانه ببند * با زبان لال باش چون سوسن

آسمان كودن است و كودن دوست * جان مكن هرزه ، چون نيى كودن

بهر دنيى چرا كشم خسّت * نيست اين مرده قابل شيون

مىخورم خاك همچو پرتو مهر * گو لبم خشك ماند از روغن

همچو خورشيد مىشوم عريان * گو تنم دور ماند ز پيراهن

تا بود زينت زمانه بهار * تا بود سبزه ، زيب صحن چمن

چمن دولت تو خرّم باد * بر تو بادا زمانه چون گلشن

* * *

اى ز كلك تو تازه جان سخن * قلمت مغز استخوان سخن

از براى مداد تو آرند * دوده از شمع دودمان سخن

نقطهء كلك روحپرور تو * چون كواكب بر آسمان سخن

همدم خامه‌ات بنان خرد * توأم بازويت كمان سخن

در بلاد خرد نمىفهمد * غير كلك تو ، كس زبان سخن

داورا ، صاحبا ، خداوندا * اى ز شكر تو تازه جان سخن

منم آن كس كه خشت پختهء مهر * كرده‌ام فرش آستان سخن

چون سخن گشت نامزد به جهان * نامزد شد به من جهان سخن

بر سر خوان خشك مايهء فكر * كس چو من نيست ميزبان سخن

راست چون نى كه پر شود ز نفس * گشته پر خامه‌ام ز جان سخن

شخص لفظ حلال‌زادهء من * خلف صدق خاندان سخن

نه زنازاده همچو لفظ حسود * كه بود ننگ دودمان سخن

تا ز گفتار چرب من شد سير * خوش به روغن فتاده نان سخن

رهبر رهروان نطق منم * ديگران دزد كاروان سخن

طرفه باغىست باغ فكرت من * كه نباشد در او خزان سخن