خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٤٠

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

اى دلت پادشاه ملك سخن * قلمت رازدار مشك ختن

بهر نور ضميرت از خورشيد * آسمان خاك افكند به دهن

نرسد گر ز مردى تو مدد * نطفه در صلب مرد گردد زن

ور كند نطفه ياد مردى تو * در رحم طفل گردد آبستن

قلمت در سپيدى كاغذ * معجزى بر جهان كند روشن

در دل نقطه‌اى ز مشك سياه * جا كند طول و عرض ملك ختن

در جهان گر عدوى جاه تو را * ناگزير است جامه و مسكن

خانه خواهد ولى به صورت گور * جامه پوشد ولى به شكل كفن

تا بخار بخور خانهء تو * كندش همچو روح جا در تن

آسمان از رعاف خور هر شام * خون فاسد برون كند ز بدن

قلم از دست چون نِهى ، گردد * حركت منقطع ز نبض سخن

گر شود با رخ تو همسايه * نكند آفتاب ياد وطن

داورا من كيم مسيح زمان * گردن بخت من صليب مِحَن

خاطرم از جنين پاك خيال * همچو مريم به عيسى « 1 » آبستن

مريم طبع من مديح تو را * پرورد چون مسيح در دامن

آن مُشَعْبِد منم كه چون مهره * آفتاب آورم برون ز دهن

كرده تعليم مشرق اين افسون * ياد دارد سپهر ، كار از من

خاطرم دل ربايد از گلزار * سينه‌ام باج گيرد از گلشن

آب چشمم چو گشت طوفان‌خيز * موج پوشد در آسمان جوشن

باد آهم چو پاى مرگ شود * ابر پوشد در آفتاب كفن

تشنه لب گر بسوزم از تف دل * بخت ، آبم دهد ز پرويزن

گر ز مريم بگيرمى رشته * ور ز عيسى بدزدمى سوزن

تا بدوزم هزار جامه يكى * راست نايد به قدّ طالع من

فلك لفظ را بود زينت * راست چون مه ، سهيل معنى من

( 1 ) . اصل : نفيسى .