خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٣٩

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

خود غبار آنجا كجا خيزد كه از نرگس مدام * روز و شب در كار بينى چشم‌هاى اشكبار

زير هر سروى نمودِ تخت شه با پايه‌اش * همچو طوبائى است ، برپا عيسى اندر سايه‌اش

اندرين گلشن چو گلبن مجلس‌آرايى كند * سرو همچون دلبران آغاز رعنايى كند

بس كه عكس ارغوان در آب اندازد شرار * در تموّج بركه‌اش چون طور سينايى « 1 » كند

آبله بر پاى باد افتد روانى از حباب * گرنه سير بركه‌اش با آب همپايى كند

آن عمارى بين درين فردوس اعلا كز علوّ * فرش آن بر عرش هم دعواى بالايى كند

كى روا دارد خدا كاندر چنين تخت رفيع * مير قل بابا برآيد فاش و بابايى كند

اين‌چنين تختى سزاى شاه عباس است كاو * بر فراز طورِ آن دعواى موسايى كند

خاك بادا پيكر من در تماشاگاه او * تا كه رشكم خاك در چشم تماشايى كند

خسروا بادا تماشاى تو بر چشمم حرام * گر توانم ديدن از خجلت مه رويت تمام

اى سليمان ، تخت و رخت دشمنت بر باد رفت * شاد زى تا حشر كاينك دشمنت ناشاد رفت

دشمن جاه تو را چون چرخ ، جلّادى نمود * با همه سنگين دليها حيف بر جلّاد رفت

كام بخشا زين سپهر سرنگون از فيض عدل * داد من بستان كه بر من عمرها بيداد رفت

گرچه من پاس نفس مىداشتم عمرم تمام * نيمه‌اى با ناله و يك نيمه با فرياد رفت

بعد عمرى گر گشودى لب به سوى بيدلى * محنت عالم به يك حرف تواش از ياد رفت

پادشاها ملك عالم وقف اقبال تو باد * ور فلك پيچد سر از حكم تو پامال تو باد

* * *

( 1 ) . اصل : رسوايى .