خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٣٦

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

دادگرا ، صاحبا حرف بگويم ز شوق * كز نفس آتشين حالم تقرير شد

گرچه به صورت مسيح دور ز درگاه توست * ليك ضميرش ز شوق صفحهء تصوير شد

جان كه به زنجير هجر بود درين تن به بند * بس كه هواخواه توست ، از من دلگير شد

[ تركيب‌بند ]

باغ خانى كز بساطش آسمان يك خرگه است * همچو دنيى گاه باغ خان و گه باغ شه است

در صفت سرو و صنوبر بين كه چون اطفال خرد * مريم آن باغ را هريك ، يكى روح الله است

نور مهر و مه رسد بر وى چو از فواره آب * ور ندارى باور اينك آسمانش در ته است

هر نهالى كاندر آن برده‌ست پا در گِل فرو * يوسف مصر است ليكن تا به زانو در چه است

بلبلان را زير هر برگش يكى عشرتسراست * قدسيان را پاى هر سروى يكى خلوتگه است

عرصهء خاك منقّايش چو چشم روشن است * بركهء آب مصفّايش چون جان آگه است

چون كسى كوثر به حوض آن برابر مىكند * آب را فوّاره‌اش چون خاك بر سر مىكند

حبّذا صحن فلك‌سايى كه هر صبح آفتاب * در فضاى ساحت آن چشم مىمالد ز خواب