خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٢٨

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

در دل تنگم مباد ناگه مانى به بند * عاقبت اين قصه ، يوسف و زندان شود

در رخ تو سر دهم نور نظر يك دمى * تا همه خار مژه ، لاله و ريحان شود

نور رخت چون دهد جلوه خطت را به چشم * دفتر مغشوش كفر ، نسخهء ايمان شود

چون تو درآيى به چشم بهر تماشاى تو * داغ جنون بر سرم ، ديدهء حيران شود

بس كه ز شوق توام ديده شود جمله تن * هر سر مو بر تنم نايب مژگان شود

برحذر از چشم تو ، ز آنم كان ترك مست * خانه به يغما دهد ، هرجا مهمان شود

شام فراقت ز بس دير كشد بىرخت * نيم نفس زيستن ، عمر فراوان شود

روز وصالت ز بس زود رود با رخت * هر مژه بر هم زدن ، يكشبه هجران شود

هركه بود مست تو ، رنجش راحت بود * هركه كشد درد تو ، دردش درمان شود

هركه رخت ديده است بيند كاينك نهان * آب حيات آيد و آتش سوزان شود

بر جگرم گو حبيب تيغ بران بىدريغ * طالع صيد آن بود ، كآخر قربان شود