خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٢٧

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

تا صدف باشد و گاهى گهر آرد به غلط * اين خزف هم به غلط باد درين بحر گهر

تا سر و سايهء اقبال خدا شاهانند * شاه را سايهء اقبال خدا باد به سر

* * *

هر دل مردانه كاو در غم جانان شود * همچو شعاع بصر ، جمله تنش جان شود

هركه غمى مىخرد خاصه ز مردان عشق * ترسد كاينك مباد ، مرد پشيمان شود

خواجه كه چشمش پر است ، ليك ز سيماى سيم * مانده كه در مصر حُسن ، يوسف ارزان شود

چارسويى گر ز درد مىبتوان ساختن * جمله دلِ بيدلانش ، مايهء دكان شود

پيرهنى گر ز غم مىبتوان دوختن * جمله سر عاشقانش ، گوى گريبان شود

چون به بيابان عشق روى نِهم خشك لب * خود به حقيقت سراب ، چشمهء حيوان شود

ور تو نباشى دمى پيش نظر همچو نور * جمله جهان در سرم ، خواب پريشان شود

صدمهء هجران تو كرد مسلّط فنا * ز آنكه درين رستخيز ، كار به پايان شود

لذّت ديدار تو ساخت مكرّر حيات * ز آنكه به يك ديدنت ، عمر دو چندان شود

در شب هجر تو جان گرچه گدازد چو شمع * باز اميد وصال در تن من جان شود