خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٢٥

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

روشن نشود كلبهء من از اثر مهر * كز طالع بدنور ز خورشيد زدايم

صد تحفه بهار از نفسم برد به هركس * من همچو خزان بىكس و بىبرگ و نوايم

عيسى به من ار دعوى تجريد نمايد * من نيز زبانى به جوابش بگشايم

پوشيدن اين خرقهء سالوسم از آن است * كآلوده كنم دامن و هرجا بنمايم

وز بهر همين است كه بر سر كنم از غم * گر يك كف خاكى بود از ملك خدايم

غافل به من ار عيش رسد در سر راهى * از من بگريزد چو اجابت ز دعايم

از گرمى سر خشك لبِ دشت گناهم * وز خشكى جان بسته دل بحرِ عطايم

مانند جرس چرب زبانم كه گرفته‌ست * سرتاسر آفاق همه صيتِ صدايم

بگذار كه از ملك تو بيرون روم اى چرخ * اى سفله نگويى كه چه دادى به بهايم

* * *

چيست آن لعبت فرخار كه هنگام نظر * بر رخش نور نمايد چو عرض بر جوهر

مىدرآيد به نظر كعبه‌وش اركانشْ چهار « 1 » * ليك هر ركنى از آن ، كعبهء ارباب نظر

بدن سيميش از لبس طلا در آزار * چون شب هجر كزو هست خَسَك در بستر

سحر از صبح برون ريخته برعكس فلك * كين فلك صبح برون آرد گاهى ز سحر

بر رخش نور بصر چه ، كَلَفِ چهرهء ماه * وز شعاعش رگ جان چه ، سَبَلِ ديدهء خور

صفحهء پاك وى و پرتو لفظش گويى * سينهء پاك‌دلى ، و آتش عشقىست مگر

كاغذش نور جبين جلوه دهد يا چو عرق * شبنم صبح نشسته‌ست بر اندام سحر

سطر سطرش چو « 2 » درآيد به نظر ، پندارى * تخته‌ها خفته در او مهره صفت در ششدر

حرفش از بوى نفس مشك فشاند ز دماغ * لفظش از دود جگر عود نهد در مجمر

بوم حل كارى آن چون نگرى با خط سبز * گويى آتش به سر آورده كف از لؤلؤِ تر

جان گرفته تن الفاظ در او چون تن شخص * آشكارا شده هنگامهء راز محشر

از سوادش اثر بخت اسيران ظاهر * در مدادش شكر جان عزيزان مضمر

هر يكى مد روانش چو يكى جوى ز شير * هر يكى دايره در وى چو يكى تنگ شكر

( 1 ) . اصل : چار . ( 2 ) . اصل : چه .