خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٢٠

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

ز بس كه مردم اين روزگار كم فيضند * به جاى خويش نماند ز كاروان آتش

كُمِيتِ خاطر من گرم رُو بدان صفت است * كه مىبدزدد هردم ازو عنان آتش

بلى چگونه نسوزم درين زمان كه مراست * ز سوز سينه زبان آتش و بيان آتش

شفاعت تو چو نور است و رحمت تو چو آب * به من ببخش ازين آب يا از آن آتش

هميشه تا كه براى عروج دولت تو * ز كهكشان به فلك بسته نردبان آتش

اگر كسى بگشايد در خلاف تو را * به خانه‌اش فتد از راه كهكشان آتش

* * *

هركس كه كرد از تو جدايى به اختيار * گو اختيار خويش به دست اجل سپار

من زرد روى عشقم و تو سرخ روى حسن * من موسم خزانم و تو موسم بهار

ديدم جمال جانان بىمنّت وصال * دادم قرار طاقت بىطاقت قرار

بردارد ار سر تو چو انگشترى ز تن * اى چشم خون گرفته ، ازو چشم برمدار

از خارخار هجر تو در مدح شاه دين * در تنگناى خاطرم « 1 » ، انديشه شد فگار

خورشيد آسمان و زمين ، شمع هر دو كون * يعنى كه شير ذو المِنَن آن شاه ذو الفقار

نتوان برون ز عهدهء يك شكرش آمدن * گر جمله آفرينش بر وى كنى نثار

گر بُختى فلك بكشد سر ز حكم او * در بينىاش كشد فلك از كهكشان مهار

اسرار غيب پيش دلش چيست پرده‌سوز * انوار قدس پيش رخش چيست پرده‌دار

گر در خيال كس گذرد ياد عهد او * انديشه گرد مغز كشد آهنين حصار

گر قطره‌ئى ز بحر كفش بر زمين چكد * در هر سفال پاره كشد ، رخت صد بهار

چون آفريده همچو توئى ، بس عجب مدار * گر آفرين بخويش كند آفريدگار

( 1 ) . اصل : خاطم .