خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١١٧

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

چون تو شفيعى چه غم از گنه عالمى * هركه گناهى كند ، گو بكن و گو بيا

* * *

اى با رخ تو تهمت خوبى بر آفتاب * پيش رخت ز ذرّه بسى كمتر آفتاب

ز آن روى پرده سوز مكش پرده تا شود * از شعلهء جمال تو خاكستر آفتاب

چون دل ميان جان كشمت با چنان جمال * بيرون كند ز هر بنِ مويم سر آفتاب

هر شب كه گل به ياد رخت خون گريسته * افكنده صبح جامهء خونين بر آفتاب

غير از نهال قد تو در باغ روزگار * نخلى نديده‌ايم كه آرد بر آفتاب

ز آن زرد روى مانده به عالم كه كرده است * پيش لب تو تربيت شكر آفتاب

زلفت زياده گشته پريشان ز رخ ، ز شرم * صد چشمه آب خضر گشوده بر آفتاب

عنبر در آفتاب گدازد وز انتقام * موى تو خوش گداخته در عنبر آفتاب

گاهى كه صورت تو نگارد به جاى موى * سر بر « 1 » زند ز خامهء صورتگر آفتاب

حسن تو هم ز روى تو افزوده قدر خويش * شد كشتى جمال تو را لنگر آفتاب

حكم رخ تو بر سر و چشم و دلم رواست * پيوسته حكم كرده به خشك و تر آفتاب

گويا بر آستان كسى سوده‌اى جبين * كش مىدمد چو سبزه ز خاك در آفتاب

يعنى محمد عربى شمع انبيا * كز ياد بزم او بكشد ساغر آفتاب

گر خويش را يكى ز غلامانش نشمرد * ياغى شوند لشكر انجم بر آفتاب

اى در محيط حشمت تو يك صدف فلك * وى در دكان حسن تو يك گوهر آفتاب

در گردنش خطوط شعاعى رسن شود * پيچد اگر ز حكم تو روزى سر آفتاب

پروانه‌سان ز شوق تو اى شمع انجمن * بيرون كند ز خط شعاعى پر ، آفتاب

پيشت ز انبيا ننمايد دگر كسى * آرى چراغ ، تيره نمايد در آفتاب

عريان عشق تو نكند در بر آسمان * مجنون داغ تو ننهد بر سر آفتاب

گرنه طبيب رأى تو بودى معالجش * پيوسته چون هلال شدى لاغر آفتاب

تا ديده‌ايم ماه جمالت به جاى اشك * بيرون فكنده‌ايم ز چشم تر آفتاب

تاريك مانده ديدهء ما ، وين عجب‌تر است * كين خانه را گرفته ز بام و در آفتاب

( 1 ) . اصل : نزند .