خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١١٦

[ 8 . ] مولانا ركن الدين مسعود طيّب اللّه بركات انفاسه

همچو خشونت كشند پوست ز جسم « 1 » هنر * همچو كدورت برند رنگ ز روى صفا

شعشعهء آرزو خانهء دل پاك سوخت * گو غم اين خانه خور ، خواجهء هر دو سرا

پيش تو از انبيا ، كس ننمايد دگر * مهر چو بگشود چهر ، چون بنمايد سها

جذبهء مهرت برون آورد از كان گهر * ور نه بُدى كاينات در صدف انزوا

اى ز كتاب وجود سر سخنِ كاينات * بر ورقى كز شرف نام تو كردم ادا

سطح سوادم تمام عمق پذيرد چو جسم * بس كه به اقبال تو بر خود بالد ثنا

لشكر امكان « 2 » تمام از پسِ سدّ عدم * فاش نيامد برون تا نشدى پيشوا

گر به غضب سوى جسم بانگ برآرى كه خيز * روح رود تا ابد ، ليكن رو در قفا

باد عنايت وزيد هر طرف از كوه و دشت * غرق غضب شد بَقَم ، خون جگر شد حنا

صورت ارواح قدس نقش شود بر نسيم * گر ز گلستان « 3 » تو مايه نگيرد هوا

دادگرا ، سرورا ، بنده مسيح از نياز * آمده بر درگهت پاىكشان چون صبا

پيش تو آورده است تحفه چو دلخستگان * جان و سرى بىدريغ ، دست و دلى بىريا « 4 »

( 1 ) . اصل : چشم . ( 2 ) . اصل : لشكر . . . . ( 3 ) . اصل : مهستان . ( 4 ) . اصل : در ربا .