خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٠٦

[ 7 . ] ميرزا جلال حكيم مدّ اللّه تعالى ظلال اجلاله

ترسم كه باز نرگس بيگانه خوى تو * رسم نياز برفكند از ميان خلق

* * *

چون جان برم ز فتنهء چشمى كه غمزه‌اش * با خنجر هلاك مقابل نهاده‌اند

در خاك تا به حشر شهيدان آرزو * دل بر فريب غمزهء قاتل نهاده‌اند

بىوصل دوزخىست اسيران وعده را * هر داغ انتظار كه بر دل نهاده‌اند

* * *

ز غم ميرم كه باز آواره مىسازد جهانى را * گرفتارى چو از كوى تو روزى شاد مىآيد

* * *

يك ساعت است پيش خضر عمر جاودان * آگه شود اگر ز اميد وصال من

* * *

كام دل ما جز ستم يار نباشد * آزرده‌دلان را به وفا كار نباشد

* * *

ترسم كه دلم لب بگشايد به شكايت * من خود گله‌اى از ستم يار ندارم

* * *

در راه طلب نيستم آگاه ز خود هم * جوياى توام ، با دگرى كار ندارم

* * *

ندامت گر نباشد روز محشر عذرخواه من * به رحمت كى شود مايل دل از شرم گناه من

دلم كى در بهشت از بىقرارى جاى مىگيرد * كه عمرى در سر آن كو بود آرامگاه من

* * *

چو پا نهد به ميان غمزهء ستمگر يار * بلا كناره كند ، فتنه آورد زنهار

به سرفرازى نخل نياز خود نازم * كه جز محبّت تو ميوه‌اى نيارد بار

* * *