خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٠٥

[ 7 . ] ميرزا جلال حكيم مدّ اللّه تعالى ظلال اجلاله

و له

دلى كه در سر كوى نياز جا دارد * به يار كى هوس عرض مدّعا دارد

چه خون خورند شهيدان ز رشك اگر دانند * كه كشتهء غم عشقت چه خونبها دارد ؟

* * *

دلِ پراضطرابم بىوصالش كى شود ساكن * كه خار حسرت ديدار در پيراهن است امشب

* * *

دور نَبْوَد كه ز محرومى ذوق ستمت * خار حسرت دمد از خاك شهيدان غمت

* * *

چو جانم گشت صيد غمزهء خونريز فتّانش * حذر كن اى دل مسكين ، ز چشم نامسلمانش

ز هجرانش مرا حاصل شد آخر بىدوا دردى * چنان دردى ، كه از وصل ابد هم نيست درمانش

به امّيدى كه دريابم نشان از كعبهء و صلى * شدم آوارهء راهى كه پيدا نيست پايانش

مگر صيد دلى كرده‌ست ديگر آن بت بدعهد * كه خون تازه ديدم مىچكد از نوك مژگانش

* * *

چگونه تاب آهم آورد يا رب كه مىدانم * شود آزرده از باد صبا نازك‌نهال من

* * *

تا به كى دل ز غمت بىسروسامان باشد * چند حال من دلخسته پريشان باشد

چند خون جگر از ساغر حسرت نوشيم * غير بر مايدهء وصل تو مهمان باشد

آن‌كه آزار من سوخته خرمن مىكرد * وقت آن است كه از كرده پشيمان باشد

باز عشق آمد و شد منزوى خانهء دل * اين‌چنين بتكده‌اى بهر چه ويران باشد

* * *