خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٠٤

[ 7 . ] ميرزا جلال حكيم مدّ اللّه تعالى ظلال اجلاله

نازم به ذوق اهل محبّت ، كه عمرها * خوارى كشند و با ستم يار خو كنند

آنان‌كه گشته‌اند سراپا حجاب عشق * در حيرتم ، كه وصل چرا آرزو كنند

اهل هوس به كعبهء مقصود كى رسند * عمرى اگر به راه طلب جستجو كنند

صد جامه چاك گردد و صد جان رود به باد * هرجا ز داستان غمت گفتگو كنند

بوى وفا رسد به دماغ ، اهل درد را * بعد از وفات ، خاك مزارم چو بو كنند

* * *

روزگاريست كه محروم شديم از ستمش * ياد آن‌روز كه خون در جگر ما مىكرد

دست غيرت همه بر رشتهء جانم مىزد * هر گره كز سر زلف تو صبا وامىكرد

مىكند غمزهء خونريز تو در هر نگهى * آنچه از رتبهء اعجاز ، مسيحا مىكرد

* * *

هركه را در عاشقى ذوق از جفاى يار نيست * گر به حسرت جان دهد شايستهء ديدار نيست

داردم سرگرم زنّار محبّت ذوق عشق * كافر عشقم مرا پرواى استغفار نيست

حسرت وصل آنقدر دارم كه تا روز ابد * در فراقت گر بمانم زنده ، دور از كار نيست

تا قرار درد هجران تو با خود داده‌ام * در دل بىطاقت من كوه حسرت بار نيست

* * *

بس گريبان تحمّل كه ز غم پاره شود * تا دلى قابل وصل تو ستمكاره شود

آه از آن لذّت ديدار كه با آن همه شوق * باعث بيخودىِ اين دل صد پاره شود

غرض از وصل تو اينست كه آسوده دلم * نيم بسمل‌شدهء ناز تو خونخواره شود

* * *

هوا چنان شده از اعتدال فصل بهار * كه شعله جاى شرر هر نفس گل آرد بار