خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٩٧

[ 6 . ] مولانا ضياء الدين محمّد

كس از تو خبر به خسته جانى ندهد * عقل از تو نشان جز به گمانى ندهد

هركس به مذاق خويش گويد سخنى * دانسته كسى از تو نشانى ندهد

* * *

اى جان حزين ز جستجوى تو هلاك * بيچاره دل از حسرت روى تو هلاك

محرومى من ز بزم وصلت تا كى * رحمى كه شدم ز آرزوى تو هلاك

* * *

اى باد بگو به او زبانى از من * هجران تو كاست زندگانى از من

اين مژده ز تو كه يار نزديك رسيد * وين جان حزين به مژدگانى از من

* * *

اى « 1 » هر نفس از جود توام فيض نوى * بىلطف تو صد هزار كوشش به جوى

توفيق تو گر راهنمايى نكند * از سعى به جائى نرود راهروى

* * *

هرچند به گرد اين چمن گرديديم * از هيچ گلى بوى وفا نشنيديم

چون راست نماست خار در شيوهء خود * از خار ، آزار كمتر از گل ديديم

* * *

گرچه نكنى هيچ‌گهى يادِ ضيا * هرگز نروى از دل ناشاد ضيا

بىلطف شوند اگر سگان تو به من * ديگر نرسد كسى به فرياد ضيا

* * *

مستغرق وصل و كشتهء هجرانيم * نزديك به مقصديم و از دورانيم

كس روى به ما گر ننمايد چه عجب * ما آينهء محلّهء كورانيم

* * *

از كوى تو كس به من نشانى ندهد * باد از تو خبر به ناتوانى ندهد

با آنكه ز وصلت اثرى پيدا نيست * دل درد غمت را به جهانى ندهد

* * *

( 1 ) . اصل : ز .