خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٩٦

[ 6 . ] مولانا ضياء الدين محمّد

اى عقل پس پرده تماشايى تو * پيدايى تو پردهء زيبايى تو

اى كاش ز چهره پرده يكسو فكنى * كز پرده به جان آمده شيدايى تو

* * *

اى هستى جمله پيش هستىّ تو محو * هستىست يكى ، ظهور آن چندين نحو

خورشيد رخت به عكس خورشيد جهان * در ابر بود ظاهر و پنهان در صحو

* * *

از ظلمت راه حكمت و ذات جهات * ترسم نرسى به چشمه‌اى ز آتش ذات

گر زندگى لم يزلى مىخواهى * از آتش عشق جو نه از آب حيات

* * *

اى كاش فتد سيل فنا در كويم * مفتوح شود درِ بلا بر رويم

آزردهء صد الم شود هر مويم * شايد فكنى چشم ترحّم سويم

* * *

دل را به غم الفتى بود ديرينه * خو كرده به هم ، غم و دل اندر سينه

اين زنگى ازين رنگ جدايى نكند * وين زنگ نمىرود ازين آيينه

* * *

با آنكه شب از غصّه دلم فرسايد * روزم همه آرزو كه شب كى آيد

آزردهء روزگار را القصّه * روز دگر و شب دگر مىبايد

* * *

گه پيرو عقل دوربينم كردى * گه زاهد سجاده‌نشينم كردى

آخر به خرابات نمودى را هم * رسواى همه روى زمينم كردى

* * *

گه غرّهء عقل نكته‌گويم كردى * گه شيفتهء روى نكويم كردى

فارغ كردى مرا ز هر وسوسه‌اى * ز آن باده كه آخر به سبويم كردى

* * *