خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٩٥

[ 6 . ] مولانا ضياء الدين محمّد

پنهان شده‌اى به صد هزاران پرده * تا پرده برانداخته پيدايى تو

* * *

تا پرده ز حسن روى دلدار افتاد * در عشق فروغى به دل زار افتاد

بىتابى دل پردهء مستورى را * زد چاك چنان كه ، پرده از كار افتاد

* * *

ايّام بلا زمانهء عشق من است * آشوب جهان نشانهء عشق من است

هرجا كه دو كس به يكدگر حرف زنند * چون گوش كنى فسانهء عشق من است

* * *

غربت‌زدهء مراحل امكانيم * در برزخ هست و نيست سرگردانيم

مانند ضيا دور ز خورشيد وجود * چون سايه به خاك نيستى يكسانيم

* * *

با عشق تو نه كفر و نه ايمان دارم * نى خوف و رجا ز خلد و نيران دارم

نى شكر وصال را بود گنجايش * نه شكوه ز بيدادى هجران دارم

* * *

بر مرده دل خويش دمى مىمويم * وز دلتنگى ، ترانه‌اى مىگويم

هر چشم زدن ، كرده زيانى چشمم * تا پاك شود ز گريه‌اش مىشويم

* * *

عشق است كه نام و ننگ را مىشكند * هنگامهء ريو و رنگ را مىشكند

آزار دل از سنگ ملامت نتوان * كين شيشه هزار سنگ را مىشكند

* * *

اى عشق چه با جان حزينم كردى * آواره ز كوى دل و دينم كردى

هرجا رفتم تو در كمينم بودى « 1 » * تا رند خرابات‌نشينم كردى

* * *

( 1 ) . اصل : كردى .