خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٨٠

[ 5 . ] ميرزا حسابى « 1 »

به خون نشست ، جدا شد چو چشم ما از تو * به خون نشسته بِه است آن‌كه شد جدا از تو

ز خون خود دم بسمل نوشته‌ام بر خاك * وصيّتى كه ، نخواهند خون‌بها از تو

جواب خون مرا هم به من حوالت كن * به روز حشر چو پرسند ماجرا از تو

* * *

ز انگشت پاى خود بده ، يك شب سزاى چشم من * حل كن سواد ديده را ، در كاسه‌هاى چشم من

چشم كواكب بىسبب ، امشب نياسود از تعب * بيدار مىبوده‌ست شب ، چشمى وراى چشم من

* * *

چند روزى شد كه چشمت سرگرانى مىكند * بهر قتل من به ابرو همزبانى مىكند

راست مىگويى نمىدانم دلت را خون كه ريخت * راست مىگفتى كه چشمم خون نهانى مىكند

عشق نو گفتى مبارك باشد و معشوق نو * عاشق نو غالبا اين دُرفشانى مىكند

بر سر كوى تو هر شب تا سحر غوغا چراست * گر دل من جاى ديگر پاسبانى مىكند

با حسابى حسبة للّه خاطر صاف كن * كامشب آن مسكين وداع زندگانى مىكند

* * *

دارند گلها بىرخت ، در جيب غم رخسارها * خندان درآ در بوستان ، تا بشكفد گلزارها

در گلستان رخسار را بنمودى و رفتار را * ننشستى و گلزار را در دل شكستى خارها