خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٧٩

[ 5 . ] ميرزا حسابى « 1 »

غثّ و سمين سخن را چنان كه مىبايد ، مىداند و شيوهء عشق را مكرر طى نموده و حالات عاشقان را به احسن وجهى پيروى فرموده و از ساير اصناف شعر ، به غزل طبعش موافق افتاده و ابيات پسنديدهء وى اين است كه در اين اوراق مثبّت گرديد .

انتخاب غزلياته

اى به بالا فتنه ، سرگردان بالاى تو ، من * اى سراپا ناز ، قربان سراپاى تو ، من

سر چو پيچى گاهِ رقص ، از چشم‌رانى تيغ تيز * اى به خون غلتيدهء شمشيرِ بُرّاى تو ، من

گردش چشم تو در مستى قيامت مىكند * اى هلاك عشوه‌هاى چشم شهلاى تو ، من

* * *

به خانه‌اش روم و سازم اين بهانهء خويش * كه مست بودم و كردم خيال خانهء خويش

من آيم و ننمايد ، بر آستان هم جا * براى غير رود تا به آستانهء خويش

رقيب در سخن است و نمىدهد فرصت * كه پيش او بگشايم سر فسانهء خويش

* * *

خون ريخت مرا ز پرفسونى * فرياد از آن دو چشم خونى

داريم محبّتى كه دارد * چون حسن تو روى در فزونى

تو فارغ و عشق در ته دل * تو غافل و زخم ، اندرونى

عزّت مطلب حسابى آنجا * عاشق شده‌اى ، بِكَش زبونى

* * *

در گوشهء سودا غم جانانه مرا كشت * همصحبتى اين دل ديوانه مرا كُشت

چندان الم از بىكسى خويش ندارم * غمخوارگى مردم بيگانه مرا كشت

صد شمع فزون بود مرا دوش ، و ليكن * دور از نظرت ظلمت كاشانه مرا كشت

* * *