خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٧٦

[ 4 . ] خواجه امين الدين محمّد

ستمگر ، سنگدل ، بيدادگر چونت نخوانم من * تو مىدانى چه‌ها با جان غم فرسود من كردى

* * *

از غم هجر فگاريم خدايا مرگى * طاقت هجر نداريم ، خدايا مرگى

ما كه بدخو به وصاليم ندانيم چه‌سان * با فراقش به سر آريم ، خدايا مرگى

جور خويشان ، ستم مدعيان ، طعن خسان * چند بر خويش شماريم ، خدايا مرگى

تا به كى هم‌چو امين قرب رقيبان بينم * بيش ازين تاب نداريم ، خدايا مرگى

* * *

تا مبادا همنشين باشد به خلوت يار را * ميرم از غم گر نبينم يك نفس اغيار را

* * *

گذشتى و نظر سويم نكردى * بلاگردان استغنات گردم

* * *

به يك نظّاره بازم در دل افتاده‌ست غوغايى * دگر از يك نگاهم در سر افتاده‌ست سودايى

به يك افسون دگر دل را ربود از من فسون خوانى * به يك رفتار بازم برده از ره ، سروبالايى

به اندك گرميى در آتشى افكنده‌ام خود را * به اندك التفاتى باز عاشق گشته‌ام جايى

* * *

از آن دايم نهان از ديدهء اغيار مىباشم * كزين غم هر زمان سوزد كه پيش يار مىباشم

* * *

اگرچه خشمى و نازىّ و اجتنابى هست * تحمّلى و شكيبائيى و تابى هست

به لطف او مشو اى غير غرّه كاندر دهر * تزلزلى و فتورى و انقلابى هست