خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٧٤

[ 4 . ] خواجه امين الدين محمّد

آزار بين چه كرد كه بىطاقتى چو من * ميرد ز اشتياق و نبيند به سوى تو

* * *

با اين همه مهر و يارى من * يك كس نبود به خوارى من

از بخت بدم نمك‌فشان شد * مرهم نِه زخم كارى من

آرام دِه رقيب گرديد * تسكين ده بىقرارى من

در گوشهء غم گذاشت زارم * اين داد نتيجه زارى من

شد با همه كس پياله پيما * آن منكر مىگسارى من

افسوس كه نيكنام ايّام * از شومى باده گشت بدنام

آن طبع كه داشت نفرت مى * چيزى نكشد به رغبت مى

آن طاير سِدره آشيان شد * پابستهء دام صحبت مى

حرمان فرماى باده اكنون * سوگند خورد به حرمت مى

رانندهء ميفروش از شهر * راند سخن از فضيلت مى

افسوس كه آن قباحت‌انديش * آگه نشد از قباحت مى

فرياد كه گشت آن نكونام * رسواى جهان به دولت مى

شد دلبر زهد پيشهء ما * با بو الهوسان پياله‌پيما

بر چارقل آن‌كه داشتى گوش * از غلغل باده گشت بيهوش

او با همه گرم جرعه‌نوشى * ما چون خم مى ، مدام در جوش

ما را اى يار پاكدامان * در بسته نگاهدار و خاموش

اى در همه جا لوند و شب خسب * وى با همه كس رفيق و مىنوش

جز مهر و وفا ز ما چه ديدى * كز صحبت ما چنين رميدى

ما نيز شراب ناب داريم * بيش از همه كس شراب داريم

گر غير ، خم شراب دارد * ما نيز دل كباب داريم