خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٧١

[ 3 . ] امير معزّ الدين محمّد اصلح اللّه شأنه

وه كه هرگه پيش شمع خويش آهى كرده‌ام * سر ز من پيچيده پندارد گناهى كرده‌ام

* * *

خبر رفتن آن سرو روانم دادند * وه كه آخر خبر از رفتن جانم دادند

* * *

مپوشان از من ديوانه آن زلف سمن‌سا را * كه بىزلفت به صد زنجير نتوان داشتن ما را

* * *

براى گريه دايم آستين پيش جبين دارد * مگر آن طفل بدخو گريه را در آستين دارد

* * *

دگر از تاب مىافروختى رخسار مهوش را * تعالى اللّه چه آب است اين‌كه مىافروزد آتش را

و له فى الرّباعيات

زلف تو كه وقت عاشقان خوش دارد * از بهر چه خويش را مشوّش دارد

امّا چه عجب اگر ندارد آرام * زين گونه كه جا بر سر آتش دارد

* * *

لعل تو كه رنگ مىِ بىغش دارد * چون چشم توام مدام سرخوش دارد

آن زلف كه فتنه گشته بر عارض تو * نعل دل عشاق در آتش دارد

* * *

يا رب ز تو ناز تا به كى خواهد بود * وز بنده نياز تا به كى خواهد بود

تا چند چو شمع بىرخت خواهم سوخت * اين سوز و گداز تا به كى خواهد بود ؟

* * *

اى آن‌كه ز خود بىخبرت مىبينم * هر لحظه به شكل دگرت مىبينم

چون جان نفسى تو را نديدم در بر * اى عمر همين در گذرت مىبينم

* * *