خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٧٠

[ 3 . ] امير معزّ الدين محمّد اصلح اللّه شأنه

هرگزم ديده بر آن چاك گريبان نفتاد * كه گريبان مرا چاك به دامان نفتاد

* * *

چنان از داغ هجران سوختى رگهاى جان من * كه سرزد شمع‌سان آتش ز مغز استخوان من

ز مهرت سوختم چون ذره عمرى ، وه چه دانستم * كه آگه نيستى يك ذره از سوز نهان من

چه مىپرسى ز من حرفى از آن خاموش مىگردم * كه حيرت مىنهد مُهرِ خموشى بر دهان من

* * *

كنون كه نيست مرا طاقت رفاقت مردم * من و رفيق فراق و تو و رفاقت مردم

به رُخصت تو كه من ترك اختلاط تو كردم * چو اختلاط به من مىكنى به رخصت مردم

به يك نظر شدم از دور قانع و نگذارند * زهى قناعت عاشق ، زهى مروّت مردم

قدم بكش ز سر كوى او معزّى ازين پس * مده ملامت جانان ، مكش ملامت مردم

* * *

كنم شب مانع خواب كسان فرياد و افغان را * كه مىترسم كسى بيند به خواب آن ماه تابان را

* * *

هر شب چو شمع گريهء جانسوز مىكنم * جان مىكَنم كه بىتو شبى روز مىكنم

* * *

گر به دعوى نور گرد آورد عمرى آفتاب * ذرّه گشت از شرم رويت چون برافكندى نقاب

* * *

آتش عشق ز من دود برآورد چو شمع * گريهء بىخودم از پاى درآورد چو شمع

* * *