خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٩

[ 3 . ] امير معزّ الدين محمّد اصلح اللّه شأنه

تو غافلى و معزّى كه تيرخوردهء توست * گشوده ناوَك آه از دل و زبان بسته

* * *

از آن دهن كه ندارد وجود كام دل از وى * هزار گمشده را پى به وادى عدم افتد

به ره فتاده معزّى كه چون به جلوه درآيى * چو سايه پيش تو بر خاك ره به هر قدم افتد

* * *

با آنكه برآمد خط از آن عارض ساده * هرچند برآمد ، غم من گشت زياده

* * *

گشت سرسبز ز خط گلشن زيبايى تو * يافت از سبزه طراوت گل رعنايى تو

رونق حسن تو افزود ز آرايش خط * كم نشد يكسر موى انجمن‌آرايى تو

اى معزّى ز گلش سبزه ، عيان گشت و فزود * خارخار غم و داغ دل سودايى تو

* * *

بىخط روى تو بيند دلِ غمْ فرسوده * سبزه ، چون نشتر و گل ، داغ به خون آلوده

* * *

مهى دارم كه صد دل بستهء هر تار مو دارد * تعالى اللّه ، چه حسن دلفريب است اينكه او دارد ؟

* * *

شمعِ من عشّاق را آتش به جان خواهد زدن * حسن اگر اين است ، آتش در جهان خواهد زدن

* * *

تا نظر اى گل بر آن چاك گريبانم فتاد * همچو گل صد چاك در پيراهن جانم فتاد

* * *