خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٣

[ 2 . ] امير رفيع الدين حيدر معمّايى آدام اللّه تعالى ظلال سيادته و فصاحته الى يوم الدين

يوسف

غم پى نبرد به حسن در هيچ محل * پى مىبرد آنجا كه كند عشق عمل

از غمزده كى بُود اگر پى نَبُرد * بىغم بر يارم كه به حسن است مثل

احد

مجنون كه كشيد بر خط عيش قلم * در خيل ملامت‌زدگان گشت علم

باللّه كه شكست خويشتن گيرم اگر * گويم كه مقابلش بود دردِ دلم

اياز

اى دوست گهى ز بىقراران ياد آر * وز دلتنگى دلفگاران ياد آر

روزى كه كنى ياد ز ياران ما را * زنهار ، كه در ميان ياران ياد آر

سهراب

خوش آنكه بتان نظر به ما اندازند * گردند به ما ، به حال ما پردازند

گردند و كُله سراسر و كاكل‌ها * گه كج بنهند و گه پريشان سازند

سيّد

روزى كه دمد خطت ز اطراف عذار * گلزار تو را بنفشه رويد ز كنار

حاشا كه دهم دامن وصل تو ز كف * دارم همه دم ميل چمن ، خاصه بهار

بابا

خاكيان را سر به كيوان از سجود افسر است * افسر خورشيد جمشيد فلك خاك در است

كافى و كيا

آه بهر رفع غم كافى است تير ، امّا به جان * كآفتابى زو بود كافى ، كه آهم بعد از آن

بهلول

چو شاه عشق ز درد و الم كشيد سپاه * دلم نمود عملها و جملهء عَلَم آه

آدم

ز نو در ره خوشخرامى فتادم * كزو رفت رفتار يارى ز يادم