خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٢

[ 2 . ] امير رفيع الدين حيدر معمّايى آدام اللّه تعالى ظلال سيادته و فصاحته الى يوم الدين

فردا كه شود صبح قيامت روشن * يابد مضمونِ نامهء خود هر تن

آن نامه كه جز خطا نباشد در وى * دانم كه چه نامه باشد ، اى واى به من

* * *

از وصف مى و جام لبالب توبه * وز گفتهء روز و كردهء شب توبه

از عشق بتانِ رخنه در دين افكن * سخت است اگرچه توبه ، يا رب توبه

* * *

كرديم ز آلايش صهبا توبه * از مستى عشق سجده فرما توبه

بىباده و عشق زندگانى بر ما * هرچند حرام است خدايا توبه

و له فى لغز النّوم

دلا ز پردگيى مىدهم نشانى چند * چه پردگى ، كه بود مونس خواص و عوام

به شب اگرچه كند بيشتر هم‌آغوشى * ولى شبيه به روز است و هست روز اندام

چه بىقرار مريض و چه عاشق مهجور * همين‌كه يافته وصلش ، گرفته است آرام

بود برادر مرگ و چه طرفه است كه هست * ز اهل درد گريزان ، به اهل صحّت رام

اگر لغز رودش نقد زيب فكرت بكر * رسد ز پردگى من به جانب تو پيام

وگر به پرده نشانيش از مقابل مرد * « ز سال دختر فكرم چو من بيابى « 1 » كام » « 2 »

و له فى لغز المدام

دلا دقيقه‌شناسى و نكته‌پردازى * بيا و خوش بگشا اين لغز معمّا را

چه باشد آن‌كه بود سرخ و زردپوش اكثر * كند به لاله بدل زعفران هر سيما

مدام پرده‌نشين است ليك پرده‌درىست * كه هم ز عشق برو شرم و هم ز حسن حيا

اگرچه باعث خونهاست مايهء هستى است * اگرچه در پى غوغاست ، هست عيش‌افزا

تمام روز شود شب چو ناپديد كند * تمام روز بود در ميان شب پيدا

ز شهرها شده تا همدمى به آب كند * مثال آب مثال است در بيابانها

به بزمها بر ارباب مشربش حرمت * خدا ز حرمت او گفته است در همه جا

( 1 ) . اصل : پياپى . ( 2 ) . به سال 980 ه . ق اشاره دارد .