تذكرهء مرآة الخيال ( فارسي ) — الصفحة ١٩٠

در بيان عشق

بهار است و مىبارد ابر سفيد * چمن پرگل است و جهان پرنويد

غنى كرده بسيار درويش را * به صابون زده كيسهء خويش را

بهار است رندان طرب مىكنند * مى از دست ساقى طلب مىكنند

ندانم به واعظ چه‌ها رو نمود * كه خود وعظ مىگفت و در گريه بود

بيا ساقى اى نوبهار نشاط * طراوت‌فزاى گل انبساط

خمار است خارى به دامان دل * گل نشئه كن در گريبان دل

بيا ساقى اى شمع بزم طرب * ز لطف تو روشن چراغ طلب

ز مى بزم را رشك گلشن بكن * چراغى از اين آب روشن بكن

چه گويم كه بىمى چه غم مىخورم * گرت نيست باور قسم مىخورم

به كيفيّت بادهء خوشگوار * به آرايش مجلس نوبهار

به دستى كه انداز مل كرده است * به شاخى كز او نشئه گل كرده است

به رمزى كه شب غنچه در دل نهفت * به رازى كه با گل سحر باد گفت

به خوشوقتى خاطر بلبلى * كه آيد به باغ و ببيند گلى

به گوشى كه آواز بلبل شنيد * به چشمى كه در جوى گل آب ديد

به رنگينى گلشن انبساط * به شيرينى خواب صبح نشاط

به بانگ رباب و نواى هزار * به جوش جوانان هنگامه‌دار

به رندى كه آن زخمهء تارهاست * به تقوى كه آن پردهء كارهاست

كه بىمى كنون بىدماغم بسى * بُوَد تيرگى در چراغم بسى

بده جام مى تا رسانم دماغ * ز يك شعله روشن كنم صد چراغ

تغافل مكن زود درده شراب * نمك بارد از ابر نيسان در آب

حريفان دل خم پر از خون كنند * تلافىّ خون فلاطون كنند

به پيشينيان باد از ما درود * كز آنها به ميخانه رونق فزود

نبوده‌ست سامان مستى تمام * فلاطون خُم آورد جمشيد جام

حريفان به ميخانه جا كرده‌اند * در عكس بر بزم وا كرده‌اند

عيان شد عيار همه يك‌به‌يك * مگر بود ساغر ز سنگ محك

ز جام كسى مى مكن آرزو * به از آب انگور دان آبرو

به ميخانه ديدم جهانى دگر * در او جام مى اخترى در گذر

به گلشن شدم گرمِ بزم شراب * به شاخ است گل ساغر پرگلاب

مى و نغمه دارد خرد را هلاك * بسازيد طنبور از چوب تاك