معجم الأدباء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٧

278 - جعفر بن احمد مروزى [ 2 ]

ج

277 - جبر بن على بن عيسى [ 1 ]

ابو البركات الرّبعى زهيرى . پدرش ابو الحسن على بن عيسى همان نحوى مشهور دوست و مصاحب ابو على فارسى بود . و اين ابو البركات يكى از ادباى بليغ و فصيح است .

محمد بن عبد الملك همدانى گويد : در بغداد قائم مقام وزرا مىشد . در كتابت دستى توانا داشت . در جوانى به جنون مبتلا شد . طناب چاه را به گرد سر خود مىپيچاند و دعوى پيامبرى مىكرد ؛ ولى معالجه‌اش كردند و بهبود يافت . بصروى و ديگران او را در قصايدى مدح كرده‌اند . به سال 449 در گذشت .

278 - جعفر بن احمد مروزى [ 2 ]

كنيه‌اش ابو العباس بود . محمد بن اسحاق نديم ذكر او آورده است . گويد كه او از گردآورندگان و مؤلفان كتب بود در انواع علوم . كتابهايش فراوان است و او نخستين كسى است كه كتابى در مسالك و ممالك نوشته ولى به پايانش نبرده . در اهواز در گذشت .

كتابهايش را به بغداد بردند و در طاق الحرّانى به سال 274 فروختند .

از آثار اوست : كتاب المسالك و الممالك ، كتاب الآداب الكبير ، كتاب الآداب الصغير ، كتاب الناجم ، كتاب تاريخ القرآن لتأييد كتب السلطان و كتاب البلاغة و الخطابه .

[ 1 ] الوافى 11 : 44 . [ 2 ] الفهرست 167 ، الوافى 11 : 96 .