معجم الأدباء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٠

193 - احمد بن محمد صلحى [ 2 ]

حننت اليهم و الدّيار قريبة * فكيف اذا سار المطىّ مراحلا

و قد كنت قبل البين ، لا كان بينهم * اعاين للهجران فيهم دلائلا

و تحت سجوف الرّقم اغيد ناعم * يميس كخوط الخيزرانة مائلا

و ينضوا علينا السيف من جفن مقلة * تريق دم الابطال فى الحبّ باطلا

و يسكرنا لحظا و لفظا كانّما * بفيه و عينيه سلافة بابلا .

و نيز از اوست [ 1 ] :

شفة لماها زاد فى آلامى * فى رشف ريقتها شفاء سقامى

قد ضمّنا جنح الدجا و للمثنا * صوت كقطّك ارؤس الاقلام

193 - احمد بن محمد صلحى [ 2 ]

ابو الخطّاب كنيه داشت . فاضل و اديب و كاتب بود . خطى خوش داشت و شعرى لطيف و رايج . ابو سعد در مذيّل ذكر او آورده است و اين دو بيت را از او نقل كرده [ 3 ] :

يا راقد العين عينى فيك ساهرة * و فارغ القلب قلبى فيك ملآن

انّى ارى منك عذب الثّغر عذّبنى * و اسهر الجفن منك و سنان

[ 1 ] حاصل معنى : لبانى كه كبودى آن بر آلام من در افزود ، در نوشيدن آب دهانش شفاى بيمارى من است . تاريكى شب ما را در آغوش هم افكند و از بوسه‌هاى ما صدايى برمىخاست مانند صداى قط زدن سر قلمها . [ 2 ] الوافى 8 : 138 . [ 3 ] حاصل معنى : اى آنكه چشمت به خواب رفته چشم من براى تو بيدار است . اى آنكه دلت از هر غم فارغ است دل من پر از وجود توست . مىبينم كه شيرينى دهانت مرا به رنج افكنده ، و چشمان خواب‌آلود تو خواب از چشمان من ربوده است . درحالىكه چشمان تو در خواب است .