ذكر النسوه المتعبدات الصوفيات ( نخستين زنان صوفي ) ( عربي ، فارسي ) — الصفحة ٣٥

زنان صوفى و شعر

" هنگام شب براى خود زمان بيداريى قرار بده كه شوق برپايى نماز تو را از خواب بيدار كند . مشتاقانه به نماز طولانى شبانه انس بگير و لذّت‌هاى خواب و رؤيا را ترك كن . " ( همان ، 281 )

* * *

يا حبيب القلوب أنت حبيبى * لم تزل أنت يا مناى سرورى

" اى دوست دل‌ها تو دوست منى و آرزوى من ! همواره تو مايه سرور منى . " ( همان ، 282 )

* * *

تعود سهر اللّيل * فإنّ النوم خسران

و لا تركن إلى الذّنب * فعقبى الذّنب نيران

و كن للّوحى دراسا * فللقرآن أخدان

إذا ما اللّيل فاجاهم * فهم فى اللّيل رهبان

يميلون كما مالت * من الارياح أغصان

" شب‌زنده‌دارى پيشه كن كه به راستى خواب خسران و زيان است . به گناه مايل مشو كه عاقبت گناه آتش است . تو آموزگار وحى من باش زيراكه قرآن دوستانى دارد كه چون شب به آنان روى مىآورد گوشه‌نشين مىشوند . همچنان كه شاخه‌ها از وزش بادها حركت مىكنند آن‌ها نيز از نسيم قرآن و وحى متمايل مىشوند و به حركت درمىآيند . " ( همان ، 282 )

* * *

يا ذا الّذى خطب الجنون لنفسه * ما ذا تقول إذا وقفت ذليلا

" اى كه ديوانگى تو را به خود خوانده است ، چون ذليل شدى ديگر چه مىگويى ؟ " ( همان ، 283 )