طبقات الصوفية ( فارسي ) — الصفحة ٦٣٨

فصل فى المعرفة و التوحيد 1

كجاست ، معرفت آن است .

معرفت كه چيزى ياوم ، معرفت ناجوانمردان است ،

معرفت حسبتى ، افتان‌وخيزان است 81 ،

و آنكه فزايد و كاهد عاريتى است ،

آنكه ترا اسير 82 و مقهور كند ، كار آن است .

معرفت كه از آن نشان است ، مبين از آن بيان است 83 ،

و بر معروف بهتان است ،

و آنكه آن را گويان است 84 ، بر معروف طغيان است .

و آنكه زبان از آن ناگوياست 85 ، دوست 86 بر آن معرفت گواست .

شناخت اللّه بس عزيز است ، هركجا كه هست آنجا غم نيست 87 ، و ميان مرگ و زندگانى فرق نيست .

* * * 26 - معرفت سه است : اصل آن معرفت تقريرى ، أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ « 1 » ، معرفت تصديقى معرفت تحقيقى . از معرفت اصل ، عبارت علت است ، معرفت 88 از صحبت مه است ، معرفت خود صحبت است . شناخت او كيمياست ، ار ذره‌اى بر جن و انس او كنند 89 ، همه بار ياوند .

27 - معرفت چيست ؟ اول استقامت دوستى ، غايت آن توحيد .

28 - ولايت در نظر است ، قيمت در صحبت است ، ملك در معرفت است . در خدمت و جهد يافت حق نبود ، يافت او در شناخت است . قرب صحبت در روح سرور است . شفيع فرا او ، اوايد ، راه به او ، اوايد 90 .

29 - حكمت ديده است 91 كه بر آن شىء معرفت بينى ، و معرفت ديده است ( 91 ) كه بران شىء حقيقت بينى ، حقيقت ديده است ( 91 ) كه بران شىء او بينى .

30 - پاداش 92 شناخت او چيست مگر يافت او 93 ؟ عارف به معرفت بر معروف

( 1 ) قرآن ، اعراف / 172 .