طبقات الصوفية ( فارسي ) — الصفحة ٣٩٠

اختلاف نسخه‌ها

من مشايخ نحرادتين ؟ ؟ ؟ .

( 131 ) - د : + شعر .

( 132 ) - د : فهم الاكابر .

( 133 ) - ب ، د : وى گفته .

( 134 ) - الف : انوار التوحيد حجبته عن عبارة التجريد . ب : ينطق عن .

( 135 ) - ج : ينطق عن كل .

( 136 ) - ب : و قال .

( 137 ) - ب : فكان .

( 138 ) - ج ، د : و هم وى گفته .

( 139 ) - ب ، د : گفته .

( 140 ) - ب : لا يعرضه شىء .

( 141 ) - د : به اول قصيده .

( 142 ) - الف : حتى تصل . ب : فلا يعوج .

( 143 ) - ب : قاكان الحلاج . د : و قال الحلاج .

( 144 ) - د : « كه » ندارد .

( 145 ) - د : بسيار دروغ و سخن‌هاى نامفهوم و ناراست بربندند .

( 146 ) - الف : و حيل بر وى سازند و آن را تعبيه كنند . ج : بر وى سازند و به بهانه تعبيه كنند . د : بر وى بسته‌اند متكلمان .

( 147 ) - ب ، ج : ازو باز پيدا بود . د : و آنچه درست شود .

( 148 ) - د : وى را شعر فصيح بود .

( 149 ) - الف : وى گفته است .

( 150 ) - ب ، ج : به بر و به جود خويش .

( 151 ) - ب : مىخوانى تا بهشت . ج : و به فضل خويش مىخوانى با بهشت‌مان برگ بهشت نيست . د : برگ بهشتم نيست .

( 152 ) - د : « آن » ندارد .

( 153 ) - به بر خويش بازكارى .

( 154 ) - د : للحسين المنصور .

( 155 ) - ب : و يحل .

( 156 ) - ج : يحرك .

( 157 ) - الف : و انت حركته .

( 158 ) - الف : يا هلال بدا لاربع عشرا ثمان و اربع و اثنان . د : اين بيت را ندارد .

سلمى : لثمان و اربع و اثنتان . ( صفحه 309 ) .

( 159 ) - د : « وى » ندارد .

( 160 ) - الف : و آن بابتست و نه خالى بود از آن . د : و او نه بابت اين كارست و نه خالى بوده و نه تهى مانده .

( 161 ) - الف : من حال وى نپذيرم و سيرت او نپسندم . د : و سيرت بنه‌پسندم .

( 162 ) - د : آن كشتن از وى .

( 163 ) - ب : كه سيرت و ظاهر اوى ظاهر .

د : كه ظاهر وى ظاهر .

( 164 ) - ب : و باطن وى خاص . ج : خاص بود . د : باطن خاص بود چنان كه مرتعش گويد .

( 165 ) - ب : گفت شيخ به عبدله . ج : گفت كه عبد اللّه . د : گفت كه بو عبد اللّه .

( 166 ) - الف : كه از حمد شنيدم . ب : گفت از احمد شنيدم . د : از احمد چشتى شنيدم كه پسر .

( 167 ) - الف : پسر حسين منصور حلاج كه پسين . ب : پسر حسين منصور حلاج كه شب پدر . ج : پسر حسين منصور حلاج كه پسين‌شب پدر وى را گفتم .

د : مرا وصيت كن .

( 168 ) - الف : نفس خود در شغلى او كن .

ب ، ج : در شغلى افكن . د : در شغل افكن پيش از آنكه او ترا در شغل افكند .

( 169 ) - د : اى پدر بيفزاى گفت چون عالميان در خدمت .

( 170 ) - ب : از آن مه و به كه . ج : به و مه بود كه . د : ذره‌اى ازو مه و به بود كه عمل ثقلين .

( 171 ) - ب ، د : « كه » ندارد .

( 172 ) - ب : گفت پسر گفت .