طبقات الصوفية ( فارسي ) — الصفحة ٣٨٩

اختلاف نسخه‌ها

( 95 ) - د : « خود » ندارد .

( 96 ) - الف : گفت كه .

( 97 ) - د : پيش آن درنمىشود و مىپندارد كه آن مايهء اوست .

( 98 ) - د : « كه » ندارد .

( 99 ) - ج « مى » ندارد .

( 100 ) - د : اغلب آن بود كه نازك .

( 101 ) - ب : و عين جمع .

( 102 ) - ب : به خود و خبر بقاى خود و بقاى حق . ج : به خود و جز به فناى خود . د : به خود و به خبرى كه .

( 103 ) - ب : به خط خود وى نبشته روزنامه‌هاى وى اين فصل .

( 104 ) - د : بىآگاهى .

( 105 ) - د : صلاح بردارد .

( 106 ) - ب ، ج : و به حق . د : به حق زنده شريعت .

( 107 ) - ب : آنك بردار كردند نه او بود .

د : آنكه ورادار كردند نه آن بود كش زنده كرده بودند .

( 108 ) - ج : خلق به بهانه .

( 109 ) - د : « با خود » ندارد .

( 110 ) - الف : خروشيد برنيابد . ب :

خورشيد برنايد .

( 111 ) - الف : از عاجز فرا قادر راه بيابد نه شگفت . ب : چه شگفت .

( 112 ) - الف : و او كه پاىد بافتابه داد .

ج : پاى در آفتابه دارد . د : او بود آنكه پاى در بافتابه دارد .

( 113 ) - الف : يكى ديد ور خود نهاد نهد .

ب : ور خود نهاد بنده . د : در خود نگريست يكى ديد بر خود نهاد بند .

( 114 ) - ج ، د : « وقتى » ندارد .

( 115 ) - ج : طوطى به مرده بود . د : طوطلى نكرده بود از كسى حلاج گفت كه .

( 116 ) - ب : وقتى به دكان حلاجى دوست وى وى را . ج : دوست وى وى را .

( 117 ) - ب ، د : وى بردم .

( 118 ) - ب : اشارت كرد در پنبه محلوج با يك‌سوى شد و دانه با يك‌سوى .

ج : اشارت كرد در پنبه محلوج با يك‌سوى شد و دانه با يك‌سو وى را حلاج نام كردند . د : اشارت كرد پنبه دانه به يكسو شد و محلوج به يكسو وى را از آن حلاج گفتند .

( 119 ) - الف : و وقت در دير رفت . ب :

وقتى در . د : وقتى به شام در دير رفت .

( 120 ) - ب : چراغ‌هاى بسيار . د : و ايشان چراغ بسيار .

( 121 ) - ب : چه دهى چراغ ترا . د : تا همه چراغها برافروزم وى به انگشت .

( 122 ) - ب : و به عبدلهء خفيف گويد . د : و ابو عبد اللّه خفيف .

( 123 ) - ج : حلاج بنداشت . د : از « چند فرسنگى » تا اينجا ندارد .

( 124 ) - ب : روى سترهء وى . د : روسترهء وى با دگر سوى بود .

( 125 ) - الف : و يك همچنان از ديگر سوى فراز كرد . ج : همچنان از ديگر . د :

و وى طهارت كرده بود دست دراز كرد .

( 126 ) - ب : گويند كه همه كرامات بود و گويند . : ج اقاويل است كه نه همه كرامات بود كه تخليط و نيز نجات هم بود . د : اقاويل است بعضى گويند آن كرامات نبود بلكه تخليط و نير نجات هم بود .

( 127 ) - الف : گفت كه توحيد صوفيان دانى چيست گفت كه نفى الحدث . . . ب : گفت توحيد صوفيان دانى چيست كه افراد القدم الى نفى الحدث و . . . ج : گفت دانى كه توحيد صوفيان چيست .

( 128 ) - ب : از حبش بغدادى پرسيدند كه توحيد چيست گفت مراد وى در خلق وى وى خلق .

( 129 ) - ب : « هو » ندارد .

( 130 ) - الف : من مشايخ البغداديين . ب :