طبقات الصوفية ( فارسي ) — الصفحة ٣٨٤

الحسين بن منصور البيضاوى ، الحلاج 2

از طبل زدن در قعر چاه ؟ او كه ور دار كردند نه آن بود ، كش زنده كرده بود 107 نظاره‌ى خلق بهانه 108 بود ، و حق بهره‌ى خود با 109 خود برده ، و او كه گفت كه :

خورشيد برنيايد 110 مگر به دستورى من ، راست گفت . ار عاجز فرا قادر راه نياود نه شگفت 111 ، و او كه پاى در آفتابه داد 112 ، دشمن ور سر افكند ، ازو در خود نگرست ، يكى ديد ، ور خود نهاد بند 113 .

28 - زنده كردن آن بود كه وقتى 114 طوطكى به مرده بود ، حلاج فرا يكى گفت : خواهى 115 كه وى را زنده كنم ؟ اشارت كرد به انگشت ، وى برخاست زنده .

29 - و وقتى به دكان حلاج بود ، دوست وى بود 116 وى را به كارى فرستاد .

گفت : من روزگار وى ببردم 117 ، به انگشت اشارت كرد ور پنبه ، محلوج با يك‌سو شد و دانه با يك‌سو ، به آن وى را حلاج نام كردند 118 .

30 - و وقتى در ديرى رفت 119 به شام ، ايشان چراغ‌ها بسيار 120 برافروزند ، وى گفت : مرا چه دهى تا همه ترا برافروزم تا ترا رنج نرسد 121 ؟ وى به انگشت اشارت كرد ، همه چراغ‌ها برافروخت .

31 - و بو عبد اللّه خفيف گويد كه 122 : در آن سراى كه وى را بازداشته بودند سراى بزرگ بود ، سراى خليفه ، چند فرسنگى ، حلاج بند داشت و طهارت كرد 123 .

روستره‌ى وى با ديگر سوى سراى بود 124 وى همچنان از ديگر سوى دست فراز كرد 125 و روستره برگرفت .

32 - و مشايخ را در اين اقاويل است كه گويند كه : نه همه كرامات بود كه تخليط نيز نجات هم بود 126 ، اما از حقيقت خالى نبود .

33 - شيخ الاسلام گفت كه : از حلاج پرسيدند كه توحيد چيست ؟ گفت افراد القدم عن الحدث .

34 - شيخ الاسلام گفت كه : توحيد صوفيان دانى چيست ؟

نفى الحدث و اقامة الازل 127 .

35 - شيخ الاسلام گفت كه : از حبشى بغدادى پرسيدند كه : تصوف چيست ؟