طبقات الصوفية ( فارسي ) — الصفحة ١٧٧

فى مناجاته

2 - الهى ، ترا به تو يافته 10 ، و يافت تو نادريافته .

* * * 3 - الهى ، اگر من ترا خواستم 11 تا ترا يافتم ، مرا جاى شاديست ،

وار پس بىمن مرائى 12 ، آب و خاك ايدر چيست ؟

هرچه جز از حق است 13 ، از حق حجاب است ،

پس به حجاب حق جستن فرهيب است 14 ،

هستى تو دوستان را يافت 15 است ، ديده‌ى يافت تست هرجا 16 كه شناخت است .

* * * 4 - هر چيز را جويند پس ياوند ، وى را ياوند پس جويند .

پس تو الهى ، از جستن ياونده را پيشى ،

و جوينده خود را به وى نه‌اى ، كه به خويشى 17 .

پس جستن گم است 18 و جوينده محروم ،

و جستن تو ولايت وقت است و تو خود معلوم .

روز روشن ، و نابينا روزجويان

در ميان هست غرق ، و از دور پويان 19

* * * 5 - الهى ، كه رهى ترا به گريختن از خود ياود 20 ، به خود چون جويد ؟

و با تو اى قدوس ، به زبان تفرق سخن چون گويد ؟

* * * 6 - بىتو به تو رسيدن 21 كى توان ؟

رسيدنى به تو خود با تو است 22 ، از هميشه تا جاويدان .

خود با تست و ترا جوى ، خفته 23 و روان .

وى را جستن 24 چيست ؟ كه از تو گريختن نتوان .