طبقات الصوفية ( فارسي ) — الصفحة ١٧٦

فى مناجاته

فى مناجاته

فى مناجاته

1 - الهى ، اكنون كه من بر من تاوان 1 ،

تو آفتاب صفوت بر من تاوان .

به شرك از شرك برستن نتوان ،

به نجاست ، نجاست شستن نتوان ،

و به خويشتن از خويشتن برستن نتوان 2 .

عجب آنست كه به جستن فرمان !

و جستن رميدن است جاويدان .

هركه به جستن ياوند 3 ، گم است و گمان اى من فداى آنكه خود خيمه دران 4 .

هرچه به طلب ياوند ، طالب مه از آن 5 ،

چشم چون جويد چيزى كه خود ببينند به آن 6 ؟

هرگز جانورى ديدى در جستن 7 جان ؟

چشم غريق آب نمىبيند از آب كه در آن

چشم از خورشيد عاجز از عيان 8 ،

كه تير در دست خصم ، چه آيد از كمان 9 ؟

يافت ، ياونده را ظاهرتر از عيان

پس جستنى گم است و جويان به گمان .