طبقات الصوفية ( فارسي ) — الصفحة ٠.١٢٨

الف . واژگان

اين مورد نيز مانند « ات » مركب از و

- -

است به معنى آنگاه او را 3

هر دو صورت اين ضمائر « ات و اش » در فرهنگها نيامده است و در متن‌هاى ديگر نيز به اين صورت به كار نرفته است نمىدانيم تلفظ آنها در دوره‌ى خواجه عبد اللّه چگونه بوده است

a - , a - t

يا

- , - t

؟ ضبط آن در نسخه‌ها با « الف » است نه « آ » .

اندميدن : حسرت خوردن ، آه كشيدن .

مرد همواره به اول كار خود مىگردد و به آن مىاندمد و آن خوشىها باز مىخواهد كه وى را آسايش در آن بود . 49

در متن‌هاى پارتى تورفان اندم

andam

به معنى « آه كشيدن » به كار رفته است و هم‌ريشهء دميدن فارسى است . اندميدن به احتمال قوى به معنى حسرت خوردن است 4 .

از سياق عبارت نيز برمىآيد كه اندميدن - حسرت خوردن باشد زيرا در اينجا سخن از اول كار مريد و سالك است كه : « به بهار ماند و به شكوفه كه مرد درو خوش بود و تازه » كه مرد ( مريد ) همواره به اول كار مىگردد . به اول كار برگشتن نيز همين معنى را مؤكد مىكند . در فرهنگ اسدى « اندمه » به معنى ياد آوردن غم‌هاى گذشته آمده است و اين بيت از رودكى شاهد آن است :

بهترين ياران و نزديكان همه * نزد او دارم هميشه اندمه 5

انگشتن : انگاشتن : به حساب كسى گذاشتن ، محسوب كردن ، به حساب آوردن .

او دنيا همه فرا نمرود و بخت‌نصر داد و از عذاب ايشان بنه انگشت و محسوب نكرد و همه دنيا فرا سليمان و ذو القرنين داد و از ثواب و درجه وى را محسوب نكرد و بنه انگشت . 145

آدمى را به لطف خويش در طريق كرم معرفت بداد ، او را از آن بننگشت .

654