طبقات الصوفية ( فارسي ) — الصفحة ٩٦٥

تفصيل اختلافات نسخهء « ه »

كردن به طوع

186 - از گفت و شنيدن

187 - نام آن است و ادراك به آن قبول است

188 - در هيچ‌چيز نيست

192 - به هيچ‌چيز حاجت نيست هرچه كرد و كند

198 - موجود به او پيوسته دايم

199 - امر و نهى وى به حكم . . .

202 - بر گفته استوار بر محال قادر

204 - ايشان عالم و اوست عالم و اوست بارى و . . .

207 - + و ان اللّه مع المحسنين

212 - اثر و شواهد

213 - عقل‌اند و حيلت اما نبيت

216 - كه نور تو زبانهء مرا بكشت

217 - آن را ايد و ار تصديق

218 - حقيقت بر محققان

219 - كه كسى باشد

220 - بىواسطه و حق نشناسد

221 - حجاب آيد ازو در من فتاد و گفت

225 - وَرائِكُمْ وا منافقان گويند ، « الآية » ندارد

226 - منازل به گورستانى برگذشت

227 - مسكينان برفتند از دنيا و از بهينه چيزى نچشيدند

229 - + آن بهينه شناخت

230 - سخن بود باغ

231 - و مىپنداشتم

232 - 233 - از آن پشيمانم توبه اينست

234 - جز فردانيت

235 - هيچ‌چيز

236 - هيچ‌چيز

237 - از ديدار ايد ديدار جوى كه از شناخت ايد

239 - و محبت عاريتى فرياد

240 - در بيمارى مرگ در چه آرزوئى

242 - « ايد » ندارد

243 - آن از آن بود كه ديده با ازل ناز شود ببيند

244 - كه نه قلم با زبان شود و بشنود كه اگرچه در مسموع درنمانى الخبر حجة . . .

245 - فى حقيقة الحق كحبه فى لجة

246 - « انشدنا الامام لسمنون البغدادى » ندارد

248 - بالعلوم ثم تركتنى

249 - لذذا لا ابصر

250 - يبر زهده

251 - قد نبهرى

253 - ذات است اسقاط پركندگى

255 - صفات او از شواهد

256 - بر

258 - اين معرفت خاضر است از افق حقيقت و حوالى آن و احوال ولايت

262 - و عقل مجال و بازگشتن به اسباب با مسبب

265 - فراست و به بصيرت و حكمت زبان

266 - مىگويد سنريهم آياتنا فى الآفاق سنريكم آياتى تعرفونها

268 - برونهى تا فرا مهر نرسى همه بيكار است و مزدورى

271 - و با بعضى اهل رمت

273 - ميانى

274 - و مقاطعه