طبقات الصوفية ( فارسي ) — الصفحة ٩٤٩

تفصيل اختلافات نسخهء « ه »

137 - آن برو راحت شد

142 - درزى را با تيرى

144 - گفت قبول كه پس آن باشد كه عيب تو بدانند

146 - مگر قبول دارى به پاكى

147 - پديد آيد بوسد كه فرشتگان معصوم‌اند و . . .

149 - من آيد

151 - 152 - ترا دهد تو مريد اويى

153 - مريد تو نه آن بود كه ترا آن . . .

كه او آن كند كه ترا بايد

154 - جهل خود بنهد

155 - بگذارد و خوش‌آمد خود در ناخوش و صواب خود

156 - صواب آرد

157 - 158 - مگر فى الشرك و الحرام آن بابى ديگر است آنجا مرا صحبت ببرد

161 - كه كردمرد بر آنجا بگردد با بعهد يا به دعوى

163 - يك‌قدم ننهى

164 - كه وى بر راه ايد

166 - زبر حكم

169 - درباى آيد كه آنجا فرا . . .

171 - باللّه من كل الين كلها ظاهرها و باطنها مقلب القلوب

172 - و اجعلنا من ورائها

صفحهء 547 - 550 1 - على بن حسن

2 - اوقات بسيار

4 - 5 - كردى تا وى بيرون نرفت از دنيا پشت باز نگذاشت

6 - شيخ بو طالب خزرج بن على بغدادى است

7 - ايد

12 - غايب بودم آواز داد كه شيرازى . . .

ديگرباره آواز داد شيرازى هين . . .

16 - نشنيده باشد و يرحمك الله برنداشته و وى را

17 - خود زشت باشد لا يفلح

18 - پير در نيابد لا بد كه

20 - خزرج را رحمه الله مصيبتى

21 - به صفاهان آمد . . .

22 - على سهل صفاهانى شيخ صباهان بود از آن غيرت مىآمد

24 - مى به شيراز آمد و خواست

27 - مصيبت رسد يا چيزى فايت گردد

28 - كه مصيبت فراسازد و . . .

29 - و حسرت و تدارك جويد كه حسرت هم ازين بابست و گر . . .

30 - باشد و قوت اى بازو دعوى

31 - و كريز نهان مىدارد تا به تمامى

32 - و گفت

34 - گفتم من ورد دارم كه شبانروزى چند باقلى خشك بخورم

35 - مىآورم تا درخورد خود تاكنون به پانزده باقلى آوردم در ماهى يا شبانروزى

36 - رياضاتست بسيار دشخوار زانك

40 - كه بريان نخورم

43 - پيچيده بودند لقمه‌اى در دهان نهادم فاذا احسست بما يمانى قد يخرج

44 - كه داشتم از من بيفتاد و بيرون آمد بديدن كه عتاب آمدن از قيمت وى بود

47 - عارف مشاهدتست