طبقات الصوفية ( فارسي ) — الصفحة ٩٢٩

تفصيل اختلافات نسخهء « ه »

61 - گلى بود بسيار و وحلى عظيم چون نمى و باران باشد

66 - نشست وى را گفت

67 - برنشين

68 - زنهار

69 - ور نشين شيخ يك‌بار ور نشست بو عثمان

70 - بر گردن نهاد ور پيش وى برفت

71 - بر اسب خجل و طيره مىبود

74 - مپرس گفت من ور آنجا چنان بم كه تو پيش مىرفتى

75 - اسحاق حافظ فرا من گفت كه معتر قهندزى

76 - سامانى گفت وقتى

77 - كوه لبنان افتادم آنجا . . .

78 - حال ما چيست برو كه با ما . . .

80 - من يزيد مىكرد در بغداد . . .

81 - مىنگريستم كه او ايدرست يا نه

84 - به‌سوى باز شد

86 - « به خداى كه » ندارد

88 - كارست

89 - قسمت مىكردم

90 - بنهادم

91 - افتادم كفا كان الحديث

صفحهء 418 - 420 2 - بو جعفر مكبر

3 - آيد

5 - و بو جعفر بكر حداد الصغير . . .

7 - نخشبى را ديده و به او . . .

8 - و از آن خود چيزى را به كار نكردى و بر درويشان

10 - مىنگريستى و نظاره مىكردى . . .

11 - گفته

12 - اذا رايت لخير الفقير فى توبته فلا برح فلاحه

14 - در سر چاه

16 - آيد

18 - علم و يقين

19 - از اين ميان شادى بود عظيم و برفت

20 - گفت يقين

21 - اكنون نبشته و به آب

24 - در خوف خود بم

26 - بو تراب آن سر او بديد ازو آن سر . . .

28 - آيد

31 - « ابن البرقى و بو جعفر مصرى » ندارد

32 - اين هر دو به مصر بودند و ابن البرقى . . .

33 - من المتقدمين

35 - آشكار كند و گاه پنهان

36 - « كه » ندارد

38 - هيچ‌چيز

39 - دوستى از آن خود

41 - مرقع‌پوشى را كه روز

42 - به ديدار او در تن تو روح بود به ديدار دوستى

44 - مغربى گفت كه ابن البرقى بيمار بود شربت آب . . . - تا به جاى نيارم كه چه افتاده است نياشامم

45 - و خلق بكشته‌اند و ركن حجر . . .

46 - مغربى را اين نگفت بو عثمان گفت . . .

47 - تو نگر كه

49 - « و » ندارد

50 - ميان بكريان و طلحيان وراسب