طبقات الصوفية ( فارسي ) — الصفحة ٩٢٤

تفصيل اختلافات نسخهء « ه »

78 - سر خود با او ز زغستم با خلق

80 - گويند نام ابراهيم فاتك . . .

81 - الجنيد مكرمه و كان مهجورا . . .

82 - فاتك بو سعيد من مشايخ الشام من

83 - + كه

84 - آن حلاج را نقص است و . . .

86 - اگر وى در آن تمام بودى و در انصاف

87 - باهل سخن

88 - كه چون نه با اهل آن گوئى

89 - باشى ترا

91 - آن مقام و

94 - بماند ناوغسته كه آن كس

102 - و خبر بقاى خود و بقاى حق

103 - روزنامه‌هاى وى اين فصل

106 - و به حق زنده بود شريعت

107 - انك بردار كرده بودند نه او بود كش زنده كرده بود

111 - راه نيابد چه شگفت

113 - در خود نگريست يكى ديد ور . . .

114 - وقتى طوطك

116 - به دكان حلاج دوست وى وى را

117 - بردم

118 - اشارت كرد در پنبه محلوج . . .

119 - وقتى در ديرى . . .

120 - چراغ‌هاى بسيار

121 - مرا چه دهى ترا برافروزم تا ترا رنج نرسد

122 - « كه » ندارد

123 - سرائى بزرگ بود سراى خليفه جنك فرسنگى . . .

125 - كرد و روى ستره . . .

126 - و مشايخ را در من اقاويل است كه گويند كه همه كرامات بود و گويند تخليط نير نجات هم بود .

127 - افراد القدم الى نفى الحدث و اقامة الازل

128 - كه توحيد چيست گفت مراد وى در خلق وى وى خلق

129 - « هو » ندارد

130 - من مشايخ بحراد بين من متقدمى مشايخهم

131 - للحلاج

133 - و قال

134 - التوحيد ينطق عن . . .

136 - و قال

137 - فكان

138 - و قال

139 - و قال

140 - لا يعرضه شىء

142 - فلا يعوج حتى يصل

146 - بر وى سازند و به بهانهء او را تعبيه كنند

147 - ازو باز پيدا بود

150 - به برو به جود خويش

152 - كه آنكه اول

154 - للحلاج

155 - و يحل

161 - سيرت او نبسندم

163 - سيرت و ظاهر وى ظاهر

167 - پسر حسين منصور حلاج كه شب پدر را گفتم . . .

170 - ذره‌اى از آن مه و به كه عمل ثقلين

صفحه 391 - 394 1 - كاه كلاه

3 - به سفر رفته بودند