طبقات الصوفية ( فارسي ) — الصفحة ٩٠٨

تفصيل اختلافات نسخهء « ه »

82 - بىهوش شد شبانروزى

83 - گفت آتش مهين

85 - شيخ الاسلام گفت كه آن بسوخته و بهانه بمانده

86 - هر چيزى قوام آنست

87 - بو طيب حواشى عكى گفت به اندلس

88 - الله تعالى گفت كه اگر من در تو عاصى شدى . . . چه كردى . . . بسوختى

90 - گفت در

93 - 94 - نزديكى جويم گفت به آن سزد كه ببرهاى خود ببرى سه بار صد هزارساله برفت

95 - جز دورى نيفزود زنهار

96 - عارف آيد وى را

صفحه 283 - 285 2 - ابو الحسين از قديمان

3 - اصفهان

4 - محمد بن يوسف بنا است

5 - بود

9 - عمر و بن عثمان مكى را مى سى هزار . . .

10 - آن‌همه بداد

12 - نه حلال است سوى ما كه

13 - درويش

15 - فرا دنياداران فرجامها فرا درويشان داد

16 - طعامهاى پاكيزه

18 - للمرشدى تغيرنى قومى . . .

19 - « الابيات » ندارد

20 - گويد

22 - عمن

24 - و انشدنا لبعضهم .

آخر مصراع اول : ضوها اول مصراع دوم : قرب

25 - « كه » ندارد

26 - گفتند ياد دارى روز بلى

27 - « كه » ندارد

28 - گفت نقص است

30 - در وقت است يا ابن الوقت است و او ابن الازل است

31 - تو از اندر زادى و صوفى

31 - صوفى

32 - تو بر مركب و صوفى

34 - ايد

35 - او مر خود را خلق اوست

37 - گفت كه سهل على مروزى يار اوست

42 - « وى » ندارد

43 - + من

44 - حوران بودند پذيرهء او

45 - فرستادند

47 - بكوشيد چون رود و بيرون رفت از . . .

48 - كه از تو نواخت‌هاى الله . . .

49 - فراغ دل

50 - مصطفى صلى الله عليه و سلم گفت

53 - به روى نه غالب

54 - بود

56 - نخيزد كسى گفته

58 - متقى بود ورع و دل دارد فراغت او را ملكى باشد

59 - است

61 - او را در زيادت

صفحهء 287 - 288 1 - على بن حمزهء اصفهانى حلاج

2 - البناء

5 - على بن حمزهء الحلاج