طبقات الصوفية ( فارسي ) — الصفحة ٨٩٣

تفصيل اختلافات نسخهء « ه »

13 - مصرى نيز از اقران جنيد بود و از ياران او و . . .

15 - او

16 - بگويد

18 - گفت وقت محنت صوفيان

19 - به يكسو باز شدى و دست

20 - مگو ، « ى سخن اين طايفه » ندارد

24 - و جنيد را به بغداد . . . « نورى » ندارد

25 - و قال احمد بن المغازلى ما . . .

26 - قيل و الا الجنيد

27 - 28 - گفت كه ابدا تسبيح

29 - تستجلب الذكر او گفت

30 - استجلب الغفلة . . .

32 - گفت نه به اين

33 - بو حمزهء بغدادى لو لا الغفلة . . .

« گفت » ندارد

35 - تفرقت تو

41 - سخنى بگو

43 - گفتند عقل چيست گفت . . .

45 - ابراهيم دهستانى است كه . . .

48 - « او » ندارد

49 - « و به » ندارد

51 - گفته كه الله

54 - 56 - نيكوتر از تو من كيم گفت من بدانم وى را . . .

58 - پس مايه آنست كه اين حيلت است اگر كسى را جامهء به صد دينار به سوزن محتاج به به حبه‌اى به . . .

59 - كه مايه نه آنى

60 - حيلت عقل

61 - گفته

63 - اذا استر عن احد

65 - نورى را بينم

67 - در كس

68 - ويرانهء خانه

69 - به نماز سالى

72 - دلالت كردم به راه و شد پيش نورى

73 - مصاحبت كردهء .

76 - گفت بازو شو .

77 - و بگو كه ايدر

78 - « و او » ندارد

79 - اين الاعرابى گويند تا مسافت بود آخر دوگانگى به جاى

80 - « است » ندارد

82 - كه ساعتى از عارف

83 - « از دوستى سخن گوى » ندارد .

84 - « سمنون گفت » ندارد

88 - قدس سره

90 - اربع و عشر

91 - بالاز

92 - قال ، آخر دو مصراع بيت دوم چنين است :

خللته ، فتيرمه

95 - ابا طالب

96 - عن ثقت

97 - عند الوجود و نظرت يوما الى النور فلم انظر

98 - گفت معصيت خداوند بهمت طاعت است و طاعت خداوند بهمت معصيت

صفحهء 196 - 202 2 - الثانية حسين محمد القواريرى

3 - الحرار

5 - گويد كه

6 - فروختى به آن

10 - و فقيه ور مذهب ثور